تا به حال شده پدر یا مادرت را لخت تصور کنی، بعد از تصور خود خجالت بکشی و سعی کنی دیگر به آن فکر نکنی؟
آیا می توان این فکر را از سابقه ذهنی خود پاک کرد؟ آیا می توان مغز لحظه ای منحرف شده را ریست کرد؟
سوء تفاهم بزرگی که خواننده وبلاگهای درون گرا دچار آن می شوند، سعیشان برای برقراری ارتباط بین نوشته ها و نویسنده آنست، در حالی که نویسنده وبلاگهایی که من دوستشان دارم چیزهایی را می نویسند که صرفا به وجود آن اعتقاد دارند و نه لزوما اجرایشان، و تفکراتی که عبورشان را می نگارند و شاید هرگز رویشان متوقف نشوند، مراقب باشید، این نوشته ها هرگز به شما اطلاعات کافی در مورد شیوه زندگی و تفکر منطقی یک نویسنده نخواهند داد، اشتباه بزرگی مرتکب خواهید شد اگر فکر کنید آنها مانند وبلاگشان زندگی می کنند، که اگر من از فاحشه ای دفاع کردم، مرا به ازدواج با او ترغیب کنید!
اینجا دنیای غریبیست که برای اعتراف یک زاهد به شرم آور ترین افکارش ایده آل به نظر می رسد، و زیباترین کاربردش اینست که تو می فهمی کسان دیگری هم پدر و مادرشان را لخت تصور کرده اند، شاید زندگی برایت آسانتر شود.
کیوان
