مرور
تا اینجا می دانم که مراکز زیادی تست HIV را انجام می دهند، اما نه در راه خدا. مراکز انجام رایگان (که بعدن معلوم شد کارشان فقط ارجاع است) ظاهرن همینهایی هستند که امداد ایدز معرفی کرده. مراجعه میکنید و مثل هر مکانیزم بدون ضابطه دیگری که در ایران رخ می دهد بسته به شانس و یا پافشاری مسئول مرتبطتان با احراز هویت واقعی و یا غیر واقعی به سازمان انتقال خون (واقع در زیر برج میلاد) معرفی می شوید.

در پذیرش سازمان از شما کارت شناسایی می خواهند (این را هم دوباره می توان از زیر سبیل رد کرد)، اگر آزمایش دیگری (مثل هپاتیت) را اضافه بخواهید، تلفنتان را هم سوال می کنند، و بجز HIV چیز رایگان دیگری وجود ندارد.

باز هم آقای مشاور
آقای مشاور خیلی با احتیاط گفت که بعد از گرفتن جواب برگردید اینجا، با کمی تعجب سوال کردم که آیا این یک الزام است؟ گفت نه، همانجا هم پرسنل سازمان می توانند کمکتان کنند. از مِن و مِنی که می کرد متوجه شدم همه اینها یک جمله معترضه و يك اگر دارد که او به زبان نمی آورد، اين جمله: "اگر جواب مثبت بود"! خیلی جالب است که یک مشاور همان ترسی را از نتیجه مثبت آزمایش به فرد مورد نظر القا می کند که هر فرد عادی هم همان را در خودش دارد و انتظار می رود که مشاور تلاش کند تا صراحتن و به عنوان یک واقعیت، قدم بعدی را (در صورت مثبت بودن جواب) پیش پای متقاضی بگذارد. به هر حال محض محکم کاری پرسیدم که آیا من می توانم جواب را همانجا بررسی کنم؟ و آیا در صورت منفی بودن، دیگر نیازی به مراجعه مجدد به این مرکز نیست؟ (در هر صورت به آنجا بر نمي گشتم) که جواب داد نه، نیست. و باز جالب است که وظیفه شفاف سازی بسیاری از جنبه های گپ دوستانه من و آقای مشاور در اواخر بحث به طور کلی به گردن من افتاده بود.

قانون
ضعف شدید منابع اطلاعاتی رسمی در این ماجرا به شدت محسوس است. در این چند روز از طریق چندین دوست پزشک تلاش کردم که اطلاعات موثقی برای شیوه های معرفی و آزمایش HIV پیدا کنم، اما موفقیت چشمگیری به دست نیامد. تنها نکته دندان گیر همین است که بهای آزمایش رایگان در سیستم دولتی هویت شماست، کاربردش هم همینست که بیایند و در تلوزیون بگویند که آمار رسمی فلان هزار اما غیر رسمی احتمالن فلان ده هزار است.

به ایدز حساس شویم!
اینی که می گویم یک برداشت شخصی است،‌ و من حس می کنم و دیده ام كه به شکل چشمگیری قابل تعمیم هم هست:
خود من اولین بار با خواندن ماجرای آزمایش دادن یک دوست و شنیدن ماجرای مشابهی از یک دوست دیگر به شدت نسبت به وضعیت خودم حساس شدم. و باور کردنی نیست که این ناآرامی من تا لحظه گرفتن جواب، روز به روز و لحظه به لحظه بیشتر شد. البته کسانی را هم می شناسم که با تلاش و مهارت زیادی این وحشت خود را (که به وجود آن معترفند) سرکوب می کنند و دائمن در حال تلاش برای فراموش کردن کابوس اچ آی وی هستند.

یک پیشنهاد عمومی
می دانم که تزریق شجاعت برای انجام تست HIV کار من نیست و هر کسی باید با خودش به این نتیجه برسد، اما به کسانی که حتی ریسک خیلی کمی در خودشان سراغ دارند پیشنهاد اکید می کنم که یکبار این آزمایش را انجام دهند. با وجود تمام پیچیدگی های سیستم ایرانی، می توان ظرف یک روز آزمایش داد. این کار دو امتیاز خیلی بزرگ دارد:

اول اينكه نسبت به وضعیتتان مطمئن می شوید و اگر کوچکترین دل نگرانی هم وجود داشته باشد، برطرف خواهد شد
و دوم اينكه نسبت به ایدز حساس می شوید، آنجایی که در مقابل عمل انجام شده قرار می گیرید، درگیر رودربایستی می شوید، و یا شهوتتان غالب می شود، مرور یک بار آزمایش و هراسی که در آن تجربه کرده اید بدون شک درصد ریسک شما را پایین خواهد آورد و گاهی انسان فقط یک ساعت بعد متوجه می شود که حضرت ایدز چشمک زنان و لبخند زنان از بیخ گوشش گذشته!

پ.ن:‌ از بحث من يك تحليل و نتيجه گيري باقي مانده،‌ ضمنن اگر اطلاعات جديدتري هم دراين مدت برسد اضافه مي كنم.

لينك مرتبط
1 - آدرس مراكز انجام تست در سراسر ايران و جهان - امداد ايدز
2 - زنان بيشتر درمعرض خطرآلودگی هستند - امداد ايدز
3 - لينك به درد بخوري كه در راه مانده!