این یک واقعیت مسلم و بی چون و چراست (1) که تمام عشقهای پاک و آسمانی (2) که انتظاری بجز آمیزش و شهوت از آنها می رود، همگی ته مایه هایی قوی از انحراف دارند. انحرافی که می گویم لزومن انحراف نیست، یعنی لزومن چیز بدی نیست، معنایی که من دنبالش می گردم، فقط بیانگر "خارج شدن از مسیری مورد انتظار" و "ورود به حیطه ای غیر منتظره یا ناخواسته" است. گرچه این "انحراف" هنوز هم با عرفها و اخلاقیات حاکم، بسیار فاصله و عمیقن ناهمخوانی دارد، اما من آن را چیز بدی نمی دانم، حداقل آنقدر می شناسیدم که بدانید فکر کردن به آن را هرگز ممنوع نکرده ام و نخواهم کرد.

حیطه های علایقمان، عشقهایی که به اطرافیان غیر مجازمان داریم، از آن دست عشقهایی که به" مادر" و "زن دایی" و "معشوق بهترین دوستمان" (3) داریم، عشقهایی که (در عرف) پاک ِ پاک ِ پاک تعبیر می شوند، کدامشان هستند که مستعد انحراف نباشند؟ واقعیت اینست که هیچ کدام. و چه ظریف است مرز بین آرامش و شهوت در حیطه های ممنوع، چه ساده است خطا کردن بدون تفکر، چه به دل می نشیند دانسته خطا نکردن، خطا نکردن بر مبنای تمام انرژی های مثبتی که می توان از خوب بودن گرفت، خوب بودنی که هیچ تعبیری ندارد جز همان خوب بودن.

کاش اگر مسیرمان "کج" افتاد، دلیلی مهمتر داشته باشیم از "شیطنت"، و اگر هم راهمان را راست رفتیم، استدلالمان بهتر از "جیز بودن" باشد.

بعد از پست: اين آواز
---------------------------------------------------------------------------------------
توضیحات:
1- هیچ واقعیت مسلم و بی چون و چرایی وجود ندارد، صرفن می خواستم احساسم را کامل گفته باشم.
2 - آمیزش را جزء لاینفک عشق می دانم، اما مایه این بحث عشقهاییست که "نباید" به بستر بینجامد، به هر دلیل.
3 - مثالها را پسرانه و فقط از این باب آوردم که درجه پاکیزگی اش را تصور کنید، یک وقت مناقشه ای سر نگیرد.