برای فرستادن این نوشته مدتها طمانینه کردم...
کنترل کننده پاسپورت یادم آورد که خروجی را پرداخت نکرده ام، به سمت بانک که برگشتم یک لحظه چشمم در چشمانش قفل شد، نمی دانم چه چیزی در صورتش بود، شاید لبخند سحر آمیزش بود، شاید هم چشمانش، اما به هر حال محوم کرد، در آن مسیر چند متری به سمت بانک دوسه باری برگشتم و پشت سرم را نگاه کردم، او هم داشت می آمد، گویا او هم خروجی را نداده بود...
پسرکی 5 – 6 ساله هم به دنبالش می دوید، نمی توانستم سنش را بیشتر از بیست و سه یا چهار سال تخمین بزنم و آن پسر به نظرم زیاد می آمد. جلو بانک کنارم ایستاد، نیمی از حواسش به پسرک بود، نیم رخش را نگاه کردم، ضربان قلبم به وضوح بالا رفت، ترکیب نیمه چپ صورتش بی نظیر بود... بدون هیچ فکری آمدم بپرسم "شوهرتان تا به حال زیبایی سحر انگیز شما را ستوده؟" مکث کردم، ما با هم چه سنمی داشتیم که بخواهم اینهمه بلند بپرم؟ بچه را بهانه کردم و دستی به سرو گوشش کشیدم، نگاهم کرد و خندید، نه اینکه بخندد، لبخندش را ملیح تر کرد، قلبم دیگر در سینه نمی گنجید، نفهمیدم چه بلایی سرم آمده،
خودم را می شناسم، انسانهای زیادی در لحظه و یا برای دوره ای کم و بیش جذبم کرده اند، اما اینچنین کششی آنهم در این سن و سال برایم غریب بود و تازه، تکان دهنده و عجیب... آدمی نیستم که از ریسکهای احساسی فرار کنم، اما بی گدار هم به آب نمی زنم، اگر بچه بود، حتمن پدرش هم بود، و اینهمه آرامش و این لبخند جادویی نمی توانست بر لبان یک بیوه و یا حتی زاده طلاق باشد. همه حالتها را محاسبه کردم، چاره ای نبود، باید صبر می کردم، گیت را رد کردم و آنور منتظر شدم، نفهمیدم چرا نیامد، تا آخرین لحظات همانور ماند. یک صندلی درست روبروی راهرویی که آن سوی گیت نشسته بود پیدا کردم و روبرویش نشستم، باورم نمی شد، خودم را باور نمی کردم، چشم نمی توانستم از صورتش بگیرم، محوش بودم.
بالاخره آمد، گیت پرواز را باز کرده بودند، اواخر صف ایستاد، جمله ام را حاضر کرده بودم: "برای خانم جوانی به سن و سال شما داشتن پسری این سنی جالب است" یا نمی دانم، چیزی در این حدود. مثل احمقها سر جایم ایستادم، باید از صف در می آمدم و برمیگشتم آن آخر، پیشش، اما از آن زمانهایی بود که گیر کرده بودم، احساس می کردم همه سیصدو اندی آدمی که در سالن هستند فهمیده اند که چگونه مدهوشش شده ام، احساس می کردم همه مرا نگاه می کنند...
صندلیش خیلی عقب تر از من بود، از کنارم که رد می شد چند ثانیه ای ممتد نگاهمان در هم گیر کرد، و آن چند ثانیه دیگر لحظه ای از جلو چشمانم کنار نمی رود... اولین بار تمام طول یک پرواز را محو و مات مانده بودم، اصلن نمی فهمیدم چه مرگم شده، و در این گیر و دار دستش را هم دیده بودم، نه حلقه ای و نه نشانی... حالتهایم را زیاد کردم، حالا چرا طلاق؟ شاید پدر این بچه همان اوایل مرده باشد، شاید اصلن گرفتار حادثه ای شده باشد، حالا مگر یک بچه چه مشکلی می تواند ایجاد کند؟ داشتم به ازدواج فکر می کردم، داشتم به آینده فکر می کردم، باور نمی کنم، من واقعن داشتم به ازدواج فکر می کردم...
پرواز که نشست پسری دنبالشان راه افتاده بود، معلوم بود که کنارشان بوده و خودش را آویزان کرده، خیلی تحویلش نمی گرفت، اما آن لبخند لعنتی همچنان روی لبش بود، کاش اخم می کرد، کاش نمی خندید، می خواستم فریاد بزنم آخر چه چیز خنده داری وجود دارد؟! مسیر خروجی را نزدیکش رفتم، امیدوار بودم اولین صفی که تشکیل می شود، حالا برای بار باشد یا پاسپورت سر صحبت را باز کنم، پسر جدید نگرانم کرده بود اما جدی اش نگرفتم...
راهرو فرودگاه، آن بالا نوشته بود "لوکال" – "ترانزیت"، نوشته بود دوراهی... خدا خدا می کردم راهمان یکی باشد، کاش ترانزیت باشد، نمی دانم چرا اینهمه مصمم بودم که راه خودم را بروم، به دوراهی که رسیدیم، او سمت راست رفت و من چپ، نیم نگاهی کرد، نیم نگاهی کردم، به همین سادگی، به همین راحتی، حداقل می توانستم تا یک جایی دنبالش بروم، اما نرفتم، بازرسی شدم، وارد سالن ترانزیت شدم، مبهوت، تشنه، کاملن شکست خورده، احساس حماقت کردم، پله برقی را برعکس دویدم، گیت بازرسی را برعکس رد کردم، گفتم هنوز که جلویم را نگرفته بودند، حداقل تا یک جایی می رفتم، حداقل یک جایی متوقف می شد... راهروهای غریب فرودگاه عظیم را نا امیدانه گشتم، از پله ها بالا رفتم و از آن بالا انبوه جمعیت را ناامیدانه با چشمانم شخم زدم، دیگر ندیدمش، به گمانم عاشق شده بودم...
