.

از این خیالپردازی که بگذرم، در باب تفریحی که اشاره کردم، معمولن یکی از آقایان موجود در داروخانه را مسئول کاندوم فروشی می کنند، فرض بر این است که خانم ها خیلی متشخص تر از این هستند که کاندوم بخرند، همچنین خانم که نمی تواند به مرد نامحرم کاندوم بفروشد، خدای ناکرده آنجای آقا را تخیل می کند و واویلا! بنا براین وقتی وارد داروخانه (به عنوان مرجع اصلی) می شوید، باید اول یک آقا پیدا کنید، حالا مثلن اگر یک آقایی پشت قفسه ها و روی چهارپایه در حال دستمال کشیدن بوده و فقط یک خانم فروشنده در دسترس باشد، باید با لبخند و ایما و اشاره بگویید که با آن آقا کار دارید و فقط در حضور او صحبت خواهید کرد. معمولن به نفع خودتان است که مساله را با خانم مطرح نکنید، چون هیچ بعید نیست که در آن لحظه طرف پشت میزی چیزی موضع بگیرد و تا خارج شدن شما از جایش در نیاید، کاندوم خواسته اید، بنابراین س-کس دارید (خاک بر سرم)، حلقه هم که دستتان نیست، بنابراین هم آلوده هستید هم بی ادب.

اما از تجربیات خودم که بگویم، آقایان کاندوم فروش هم معمولن اخلاق کاندوم فروشی شان با اخلاق مثلن پوشک فروختن فرق می کند! کاندوم که می خواهی، طرف سگ می شود! حالا واقعن دلیل این رفتار چیست، من هرگز نفهمیده ام! بنده ی خدا کاندوم را خریده، داخل ویترین مغازه گذاشته، دوتا هم پوستر گنده به دیوار زده، باز وقتی می خواهی همان را ازش بخری، طوری قیافه می گیرد انگار داری حشیش معامله می کنی: توی چشمت نگاه نمی کند، لبخند که هرگز نمی زند، سوالاتت را کوتاه و موجز جواب می دهد و اگر اپسیلونی خودمانی حرف بزنی احتمالن از ترس گی بودنت می رود پشت میزش بغل آن خانم بالایی موضع می گیرد! سر آخر هم اگر احیانن صندوقدار خانم باشد، همان آقا کاندوم ها را می چپاند در کیسه ی سیاه، می آورد دم صندوق، پول را از دست تو می گیرد، می دهد دست صندوقدار، یک تبرک عجیب که احتمالن بخاطر میکروب زدایی پیرو س-کس احتمالی و ایدز و دست نامحرم قائل به سک-س و این حرف ها ضروری ست! کیسه ی سیاه هم البته همان نقش کیسه ی سیاه نوار-بهداشتی را دارد که آن نمی گذارد مردم بفهمند صاحب کالا یک زن واقعی ست که (عجیب است) پریو-د می شود، این نمی گذارد ملت متوجه شوند صاحب کالا قدرت نعوظ دارد (نعوذبال...)!

خلاصه که کاندوم خریدن (حداقل) در ایران کلی تفریح است، اگر یک کمی پر رو شوید و اگر با این دستگاه های خودپرداز مزه اش را خراب نکنند!

-----------------------------------------------------
پ.ن: تمام کاندوم های جدید بروشور دارند، ورق زدن این بروشورها هم برای خودش نوعی تفریح به حساب می آید، می روید آن تو هول نکنید یک چیزی بهتان بندازند، حق انتخاب دارید، مبسوط!
پ.پ.ن: برای من جالب است بدانم با خانم ها چه رفتاری می شود هنگام کاندوم خریدن، لطفن جوابتان را با ذکر اسم و منطقه ی سکونت و وضعیت تاهل و شماره شناسنامه بنویسید (سلام جناب گوشزد)!!

از صبح امروز (پنج شنبه) حداقل نيمي از موبايل‌هاي همراه اول (گويا پيش شماره‌هاي يك و چهار) قطع شده‌اند،‌ سر كار نباشيد!

روابط عمومي شهروند مسئول!

-----------------------------------------------
پي نوشت 1: ظاهرن شركت مخابرات هنوز زحمت صدور هيچ اطلاعيه‌اي به خودش نداده!
پی نوشت 2: ظاهرن تا حدودی مرتفع شد! - یکی از مراکز امور مشترکین گفته بود تا 5 عصر دوشنبه حالشان خوب می شوذ.

نه توضيح دارم، نه عنوان!

صحنه دقیقن از همان صحنه هاییست که آدم های کول و کاردرست گاهی می نویسند، تختخواب آشفته و لباس‌های پراکنده، دو تن خسته و آرام، نوعی خلسه‌ی نشئه وار و خستگی سراسر لذت و آرامشی وصف ناپذیر. من تخت را سر و ته خوابیده ام و او عمود بر من طوری خوابیده که پایش روی کتابخانه‌ي کنار دیوار تکیه کرده و سرش روي سینه ام به طرف بالا برگشته، تنها ملافه ای‌یست که مثل مار بین تنهایمان پیچیده و در این گیر و دار رهایی فکر می کنم یک چیزی کم به نظر می رسد، حداقل یک جایی خوانده ام که یک چیزی کم است. می پرسم می دانی صحنه چی کم دارد؟ می گوید چی؟ می گویم سیگار، حیف که هیچ کداممان خشک نمی کشیم.

35degree's naked video

كش آمدم

براي من خيلي جالب بود كه وقتي كسي باز (يا متفاوت) لباس مي‌پوشد (يا رفتار مي‌كند)،‌ در متمدن‌ترين و آزادترين كشورهاي دنيا همان كشش (يا جذابيتي) را دارد كه در اينجا ممكن است داشته باشد،‌ اما نقطه‌ي تفاوت بارز بين فرهنگ ما و فرهنگ آنها، طرز برخورد آن جامعه با اين "ناهنجاري"‌ست،‌ يعني به خودشان اجازه نمي‌دهند كه اولن (حداقل در حضور جمع) روي طرف قضاوتي داشته باشند و دومن با نگاه سنگين خود او را آزار دهند.

جالب‌تر اين بود كه همين لباس در آن كشور در فصل تابستان هنجار است و در زمستان ناهنجار، يعني فقط 6 ماه فاصله (و گاهي خيلي كمتر) زمان لازم داريم تا رفتارمان را در قبال يك پديده‌ي واحد عوض كنيم. درست مثل جذابيت ناچيز يك خانم بي‌حجاب معمولي در فرودگاه دبي و جذابيت (نه از همان جنس) بيشتر ِ همان خانم با همان لباس منتها در فرودگاه امام، فقط بعد از يك ساعت پرواز.

در واقع همان اتفاق ساده‌اي كه ما ايراني‌ها را اينطور حريص و بدرفتار كرده،‌ و همين پوشش اجباري كه باعث شده براي سرك كشيدن به زيرش زشت‌ترين رفتارها را ببينيم،‌ هنوز هم مي تواند تاثير مشابهي روي متمدن‌ترين‌ و آزادترين‌ ملل داشته باشد. محدوديت در عرض يك ساعت پرورش انسان حريص يا پرسشگر را آغاز مي‌كند،‌ حتا در قلب اروپا و حتا وقتي آن محدوديت فقط يك لباس گرم معمولي باشد. شاید ايني كه يك لباس باز (یا خاص) در يك مهماني حواسمان را ببرد جرم نباشد، شاید اصل رفتاری باشد که در اینچنین موقعیتی از ما سر می زند، اینطور نیست؟

اما حالا بعد از اين سالها احساس مي‌كنم عجب حس متفاوت و خاصي‌ست اين تماشاي گاه و گداري‌ات روي در و ديوار شهر و مرور اين‌همه تغيير در خودم و اين‌همه رشد در اين دوره‌ي گذار‌ ِ مکرر... حداقل مي‌شود خشنود بود به اين‌همه خاص بودن چنين تجربه‌اي،‌ نه؟

فکر کنم چند سال پیش بود که گریزی به ب-کارت زدم و همان موقع یکی از کامنت‌ها به‌نظرم اینچنین محتوایی داشت که "اگر زن خودت قبلن با یکی خوابیده باشه، حاضر میشی...". بعد از آن هم چند مورد پیش آمد که تابویی یا تفکری را به چالش می‌کشیدم و بلافاصله کامنتی می‌آمد که "اگه خودت...، اگه مادرت، اگه خواهرت..."، بعد هم سر نوشته‌ای از الیزه بود که کامنت‌گذاری گفته بود تو خودت فلانی و همه‌ی اینها را می‌نویسی که خودت را توجیه کنی، و بالاخره هم این کامنت برای پست فرهنگ سینما و ناهنجاری آن از نگاه عوام بود: "اگر خانم خودت توی هالیوود هنرپیشه بود حاضر بودی ببینی یه مرد دیگه لباشو میخوره؟؟؟؟؟؟ " که باعث شد باز ریمایندر بگذارم اینجا که:

1- دوست من، عزیزم،‌ پسرجان، دخترخانم، آنچه که یک بلاگر درموردش اظهار نظر می‌کند و یا آن‌را به چالش می‌کشد،‌ الزامن نشان دهنده‌ی رفتار او در زندگی شخصیش نیست! من اینجا تمرین می‌کنم که بتوانم به "همه چیز" فکر کنم، و بزرگترین تابوشکنی را همین می‌دانم: فکر را پشت هیچ خط قرمزی تعطیل نکنیم، این آرمان من است. پس تلاش می‌کنیم که فکر کنیم، فکرهایمان را وسط بریزیم و پوکی‌های مغزمان را اپسیلونی پرکنیم، این‌ کار با رفتار شخصی در زندگی واقعی زمین تا آسمان فاصله دارد، یعنی: ‌ من هرچیزی را که اینجا می‌نویسم در زندگی‌ام به کار نمی‌برم، به شما هم توصیه نمی‌کنم اجرا کنید، فقط به آن فکر کنید، اگر مایلید.

2- می‌دانید بزرگترین مشکل چیست؟ از 12-13 سالگی در گوشمان خواندند که "خواهر و مادر مردم جیز..." پشت سرش هم توضیح دادند که "خوشت می آید با خواهر و مادر خودت...؟" بعد از آن فکر کردیم دیدیم خوشمان نمی‌آید! بعد هم این "خواهر و مادر خودت" آنچنان در مغر همه‌مان نهادینه شد‌ که دیگر نپرسیدیم خوب بعدش چه؟ خواهر یا مادر من چی؟ نپرسیدیم که چرا نباید به خواهر و مادر مردم نگاه کنیم، نپرسیدیم که تفکر انسانی،‌ دلیل فرهنگی یا منطق پشت این اخطارها چیست، توضیحی هم به‌مان ندادند، فقط یک لحظه فکر کردیم که پسر همسایه، مادرم، خواهرم،‌ وای! به همین راحتی،‌ صورت مساله را پاک کردیم و هرگز نفهمیدیم که پسر همسایه چه کاری با خواهرمان دارد، خواهرمان چرا باید در معرض اینچنین تهدیدی باشد،‌ چه چیزی کم است که این دوتا می‌خواهند با هم حرف بزنند یا کار جیز بکنند، اگر کار جیز بکنند چرا بد است،‌ این همه دختر جوان، چرا مادر من؟ علتش چیست؟ و و و!

خوشم می آید که همسرم را در فیلم ماچ کنند؟ فرض کنید آری، فرض کنید نه! اما آیا این اتفاق می‌افتد یانه؟ آیا یک عده این مسیر را انتخاب می کنند (یا در معرض آن قرار می‌گیرند) یانه؟ آیا همین که فکرکردم دیدم ای وای دوست ندارم همسرم را در فیلم ماچ کنند، کافی‌ست برای اینکه این پرونده را ببندم و به آن "فکر هم نکنم؟" آیا من جایی نسخه پیچیدم که بروید همسرانتان را در اختیار فیلم‌سازها قرار دهید که هی ماچشان کنند؟ نه! آنچه من میخواهم، فقط مجالی‌ست برای فکر کردن به آنچه که در دنیا هر روز و روزی هزاربار رخ می‌دهد، و دور ریختن تمام آن خزعبلاتی که فرصت فکر کردن را از ما گرفته و دور ریختن آن خط قرمزهای کهنه‌ ولی موثر مثل سوال معروف "خدا را چه کسی خلق کرده" که معلم نادان دینی جواب می‌داد "این سوال را دیگر نپرس و به آن فکر هم نکن!".
توجه کنید: فقط تفکر. تصمیم هر کار عملی، با شخص شما و برمبنای تفکر شما و دین شما و فرهنگ شما و سنت شما و خانواده‌ی شما و هر خط قرمز محترمی‌ست که دارید و حق دارید داشته باشید.

من نمی‌گویم ماچ کردن همسر من یا تو در مقابل دوربین توسط یک غریبه کار نیکویی‌ست، هنوز هم تصمیم نگرفته‌ام همسرم را از میان ماچ شوندگان سینمایی انتخاب کنم (شاید روزی کردم!)، اما می‌گویم مادامی که بنده و شما و همسرانمان در آن محیط نیستیم و کار نکرده‌ایم، قضاوت نکنیم،‌ فحاشی نکنیم و هرکسی را که با خودمان فرق دارد "فاسد نپنداریم". باور کنید اینکه شما در ذهنتان از تصور بوسیده شدن همسرتان به سکسکه می‌افتید اصلن دلیل کافی برای رد این پدیده از بیخ و بن نیست،‌ ماجرای پسر همسایه و خواهر من هم که پیشکش!

3- کاش اگر دست از سر آدم‌ها و اعمالشان بر نمی‌داریم و یک‌تنه و یکسره قضاوتشان می‌کنیم،‌ لااقل در برخورد با هر تفکری، مجال بحث را باقی بگذاریم، بدون مرزهای متروک. وبلاگستان از آن معدود فضاهای دنجی‌ست که هرکس حق دارد هرآنچه درفکر دارد بگوید و اجرا نکند یا بکند، و این فرصت است نه انحراف. از طرفی اینجا ضربه‌گیر بزرگی‌ست برای نوجوانی که می‌خواهد "عملن" تنش را با یک غریبه آزمایش کند، اما قبل از آن نتیجه‌ی چهارتا آزمایش دیگر را هم می‌بیند، تفکر پشت چهارتا تن دیگر را هم می‌خواند، اگر کمربند پدر نتواند جلویش را بگیرد (که می‌دانیم نمی‌تواند)،‌ دوخط نوشته‌ی اینجا او را با عواقب واقعی کارش آشنا می‌کند، پس از آن تصمیمش هرچه که باشد محترم است. وبلاگستان هزاربرابر آنچه که بتواند انحراف ایجاد کند، فکر را رشد می‌دهد، بلوغ را سرعت می‌بخشد، حداقل این است که آزادی انتخاب و کمی دموکراسی واقعی وجود دارد.

دقيق‌تر كه نگاه مي‌كنم،‌ مي‌بينم گذشته‌ام و زنده‌گي‌ام محدود است به همين چند فراز.